Afhverju ertu orðin svona sjúklega heilög týpa?

AF HVERJU ERTU ORÐIN SVONA SJÚKLEGA HEILÖG TÝPA..."Þórhildur" í bókhaldinu er komin með geislabaug, meira hvað hún er heilög týpa...

Þrátt fyrir mikla vitundarvakningu þá er alltaf einhver í "kaffistofu tjattinu" sem hefur orð á manneskju sem virðist vera orðin þessi "sjúklega heilaga týpa". Sá sem hefur orð á málefninu er mögulega sá sem hefði mest þörf fyrir að líta inn á við, kannski?

Ég trúi að við finnum öll okkar leið til að lifa, engin ein leið er réttari en önnur, mikilvægast er að við séum samkvæm okkur sjálfum.

Ef ég tala fyrir sjálfa mig þá er ég fædd andlega þenkjandi, ég las bækur um "heildarmyndina" áður en ég fékk áhuga á öðru lesefni. En það var ekki sérlega einfalt að vera 17 ára í kringum 1992 og vera andlega þenkjandi. Það hefði verið betra að vera "venjuleg"manneskja. Svo ég lagði þennan áhuga á hilluna...í mörg ár.

Ég hef alla tíð og alltaf haft knígjandi þörf fyrir að skilja mannlegt eðli og haft einlægan og kærleiksríkan áhuga á fólki. Ég hef sannarlega ekki haft þennan áhuga á fólki til þess að slúðra um það heldur til þess að skilja það á dýptina.

Hversvegna er einhver eins og hann er, hvaða reynslu hefur viðkomandi sem gerir hann eða hana að þessari manneskju, hver eru möguleg uppeldisleg áhrif, aðstæður og umhverfi sem hafði áhrif.

En hver nennir að eiga 17 ára vinkonu sem þarf að kryfja þig?

Svo ég lagði MIG til hliðar í mörg ár, og hætti þessum úrbeiningum.

Það sem ég vil meina að sé undanfari þess að fólk fer í þá áttina að skoða líf sitt og finna sína leið er einhverskonar núll punktur. Ef ég tala fyrir mig sjálfa þá þurfti ég að hrapa ansi hátt til þess að fara aftur í upprunann. Klessa andlitinu í jörðina og átta mig á að það þyrfti til breytingar. Ekki vegna þess að ég væri í einhverri óráðssíu, kannski frekar vegna þess að ég var að standa mig OF vel gagnvart flestum nema sjálfri mér.

Þessi einlægi áhugi á manneskjunni, heildrænni hugsun, samspils líkama og hugar vaknaði því aftur. Bækurnar sem höfðu safnast upp í hillunum og öll kunnáttan var dregin fram aftur og ég byrjaði á sjálfri mér. ÉG varð viðfangsefnið áður en ég skoðaði aðra eða skellti skuldinni á aðra til þess að skilja mín örlög. Ég vildi skilja MIG, ..afhverju ákvarðanir mínar í lífinu höfðu verið eins og þær voru, afhverju vanvirðing við mig í gegnum tíðina, afhverju sorg í hjartanu, afhverju gleði?? Hvað gerði mig að þeirri manneskju sem ég er í grunninn? Og afhverju hafði ég tapað stelpunni sem ég einhverntímann var?

Ég veit fátt betra en að hlusta eftir með öðrum, vera til aðstoðar til að finna innsta kjarnann og uppgötva upp á nýtt, eins og ég gerði með vinfangsefnið MIG.

Og ég er ekki heilög...hjálpi mér nei. Ég er öguð, jákvætt gagnrýnin á sjálfa mig og skoða flest þau skref sem ég tek í samskiptum við aðra og vil meina að ég læri af þeim og lagfæri ef mér finnst ég ekki hafa vandað mig. Ég á auðvelt með að biðjast fyrirgefningar og geri það hiklaust ef ég hef "brotið af mér"

Sviptir það mig / þig skemmtilegheitunum að verða andlega þenkjandi? Nei það gerir þig skemmtilega/n. Ég er ekki minna að láta eins og apaköttur, ef eitthvað er þá er ég frekar að leyfa mér að vera ÉG með öllum mínum kostum og göllum.

Er þetta auglýsing ?? "lifðu betur sem andleg og heilög týpa" Nei... þetta er útskýring fyrir "kaffistofu tjattarana" á því hversvegna "Þórhildur" í bókhaldinu er allt í einu róleg, æðrulaus og ólík sjálfri sér í fasi. Konan sem var alltaf á yfirsnúningi virðist hafa fengið geislabaug. Mögulega fann hún bara sjálfa sig aftur, er það ekki bara frábært? Hún er ennþá sama manneskjan, hún fann bara ró innra með sér, og skilar bókhaldinu þeim mun betur af sér.

Leyfðu þér að finna þína leið, sama hvert þú ferð í lífinu þarftu alltaf að taka ÞIG með, og kannski er betra að vera sátt/ur við þig en í afneitun á eðli þitt og persónuleika